Będzie króciutko, bo nie mam głowy do dokończenia dłuższej notki przed Świętami

W VI wieku przed Chrystusem żył pewien wschodni despota o imieniu Nabu-kudurri-usur (Nabuchodonozor II), który był królem sporego mocarstwa. Cieszył się tenże władca zasłużoną sławą okrutnika, co przecież w przypadku wschodnich despotów nie stanowiło żadnego ewenementu i to nie tylko w tamtej epoce historycznej. Okrucieństwo króla wynikało być może z powodu, że był ślepy na jedno oko, a na dodatek chromy, czyli miał jedną nogę z uciętą stopą. Może to były skutki licznych wojen w których brał udział, ale może też powodem była jakaś banalna gangrena.

Nadworny artysta namalował owego króla w pełnej zbroi z błyszczącymi odwagą oczami. Nieszczęśnik ów został oddany katu z powodu, a jakże, „lakierowania rzeczywistości”. Wezwano zatem drugiego artystę, który, rzecz jasna, znał los poprzednika. Ten z kolei namalował króla zgodnie z realiami, czyli jako jednookiego z krótszą nogą. Ten również trafił w ręce kata za oszczerstwo wobec rzeczywistości.
Następnie wezwano kolejnego artystę. Wypada się zgodzić, że ten trzeci stanął przed nie lada wyzwaniem.

Ale z racji okresu około świątecznego dobrze będzie optymistycznie zakończyć niniejszą opowieść. Otóż bowiem ostatni z malarzów przedstawił króla z profilu. Na obrazie król klęczał na jednym kolanie mając zgiętą krótszą nogę, a że celował z łuku do jelenia, to miał przymknięte jedno oko. Reasumując, król został pokazany jako wspaniały myśliwy. Obraz nie kłamał, ale prawdy także nie ukazywał.

I właśnie to ten dawny artysta, śmiertelnie przerażony i drżący o własną skórę, który w blasku ostrza katowskiego topora wymyślił zbawienną perspektywę, był prekursorem socrealizmu.

---

tagi: socrealizm 

	stanislaw-orda
	21 grudnia 2025 18:43

14     810    16 zaloguj sie by polubić